Het is eindelijk zover, de nieuwe site is klaar voor gebruik. Ik heb alle posts overgezet en al wat foto's toegevoegd om te proberen, de rest komt nog wel.

Vanaf nu mogen jullie dus gaan naar www.lottelenaerts.be gaan, iets gemakkelijker om te onthouden dan deze site ;) 

Het etentje bij Peter en Molly ging super goed. Het zijn hele lieve mensen, ze hebben de hele avond allerlei dingen verteld over dingen die ze hebben meegemaakt. Ongemakkelijke stiltes zijn er dan ook helemaal niet geweest, het voelde alsof we hen al jaren kenden. Het fijne vonden we ook dat ze echt zeggen wat ze denken, ze kwamen heel spontaan over.

Voordat we vertrokken, waren we al aan het hopen dat we op tijd terug naar huis konden zodat we vroeg naar bed konden voor weer een zware werkdag. Het is toch weer 10 uur geworden, het was veel te gezellig :) Maar we hebben er zeker geen spijt van, we hebben ons echt geamuseerd. Niels had er ook een heel goed gevoel over, hij vond Peter en Molly ook super vriendelijk. Molly spreekt redelijk traag Engels, dus ook voor Niels is het gemakkelijk te verstaan. Als Peter ‘moeilijke’ woorden gebruikt, onderbreekt Molly hem en zegt ze “Don’t use words like that! You know it’s too difficult for them!” Ik begreep wel alles wat ze zeiden, maar ik kan me voorstellen dat het voor Niels gemakkelijk is als ze eenvoudige woorden gebruiken:D

Deze morgen heb ik Niels weer op zijn werk afgezet en doorgereden naar mijn werk. Ik heb de indruk dat Niels zijn plan goed trekt in het Engels zonder mij naast zijn zijde, dus daar ben ik al heel blij om:D 

Mijn werkdag was weer hetzelfde, ik heb een paar leuke taken mogen doen en iedereen is nog altijd even vriendelijk. Voormiddag was het heel rustig, ongeveer alle vastgoedmakelaars waren weg, dus zaten we hier maar met een drietal mensen. Er waren momenten dat het wat drukker was, maar over het algemeen was het best rustig. Ik heb veel aan mijn stagescriptie kunnen werken, dus dat is wel handig.

Ik ben ook bezig met een nieuwe website (met dank aan Kristof), hopelijk kan ik hier wel genoeg foto’s op zetten :)

We zijn gisteren avond vroeg gaan slapen, dus het opstaan was deze morgen niet meer zó moeilijk als gisteren. Ik heb Niels afgezet op zijn werk en daarna ben ik doorgereden naar mijn werk. Ik was een half uur te vroeg, maar omdat het te stom was om voor een half uur terug naar huis te rijden, ben ik gewoon begonnen. Gail, de persoon waar ik gisteren voortdurend naast gezeten heb, was al aanwezig dus heb ik haar geholpen met alles klaar te zetten: vlaggen buiten hangen, mat buiten leggen,…

Mijn tweede dag is heel goed gegaan, alle taken die ik moest doen gingen heel vlot en zonder problemen. Verschillende mensen hebben mij vandaag gevraagd om wat te doen, ik heb niet veel stil gezeten. Iemand van het onthaal was afwezig, dus ik kon haar computer de ganse dag gebruiken.

Niels zijn dag is iets beter verlopen dan gisteren, dus dat is toch al een beetje goed nieuws :) Hij stinkt wel nog altijd even hard naar de look, dus dat is voor mij wat minder goed:D

Zo dadelijk mogen we gaan eten bij Peter en Molly, dan kunnen we fatsoenlijk kennis maken. Hoe dat geweest is, zullen we er morgen op zetten. Ik denk dat we straks onmiddellijk ons bed induiken als we terug komen van Peter en Molly, daarom plaats ik het blog nu al erop.

Deze morgen was het erg moeilijk om op te staan, dit was de eerste keer dat we gewekt werden door onze wekker. We hadden de wekker vroeg genoeg gezet, zodat we zeker niet te laat zouden zijn. We hebben eerst ontbeten en onze boterhammen voor deze middag gesmeerd. Toen Niels vertrokken was, heb ik mij nog even gedoucht. Om kwart na 8 is John mij komen ophalen, hij zou mij op het werk afzetten.

Het onthaal op het werk ging heel goed, mijn stagementor heeft mij een rondleiding gegeven en mij voorgesteld aan alle andere werknemers. Iedereen was heel vriendelijk, dus ik voelde mij al vrij snel op mijn gemak. Het was eerst even zoeken bij wie ik zou gaan zitten, maar uiteindelijk mocht ik bij de dames van het onthaal gaan zitten. Zij hebben mij uitgelegd hoe alles in zijn werk gaat en ik heb zelf ook al wat kleine taken mogen doen.

Mijn stagementor had tegen iedereen gezegd dat iedereen mij mocht komen halen als ze een taak hadden voor mij. Ik heb een paar eenvoudige taken gekregen, maar nog niet zo heel veel. Iemand heeft mij al gereserveerd voor donderdag, ik kon niet precies volgen wat ze mij gingen laten doen, maar ik moest er de hele voormiddag voor rekenen zeiden ze. Heel veel mensen zijn vandaag naar mij toegekomen om wat meer te vragen over mij en mijn studies, dat was eigenlijk wel leuk.

De dag is nog vrij snel voorbij gegaan, ik heb weer heel wat nieuwe mensen leren kennen, hopelijk onthoud ik alle namen :D Ik ben benieuwd hoe die 9 weken zullen verlopen!

Niels zijn dag is helaas minder goed verlopen. Het was een heel zware dag met ontzettend zwaar werk. Hij moest de hele dag rechtstaan op dezelfde plaats, voortdurend hetzelfde werk aan de band. Hij twijfelt of hij die 9 weken wel gedaan krijgt, zo kapot is hij al na 1 dag. Ik hoop in ieder geval dat hij het volhoudt, het zou vervelend zijn als het niet zo was.

Op zijn werk hadden ze hem trouwens gezegd dat hij hier een Nieuw-Zeelandse rekening moet openen, het geld wordt niet op een Belgische rekening gestort. We vinden het toch maar vreemd om voor 9 weken een rekening te openen, maar goed… Hier zullen we nog iets op moeten vinden.

Niels was mij op mijn werk komen halen, daarna zijn we nog even naar de winkel geweest om nog snel wat brood te halen enz. Thuis snel wat eten klaargemaakt, nu is het bijna 8 uur ’s avonds, maar we gaan dadelijk al slapen, we zijn allebei kapot!!!

Om onze dag te beginnen, zij we eens begonnen met de was te doen. Na onze tour rond het zuidereiland was er toch weer heel wat was bij gekomen. De eerste wasbeurt van gisteren was niet zo een groot succes, want er zijn 2 paar sokken aardig gekrompen..^^ Gelukkig waren het maar 2 paar sokken, dus het was geen ramp. Eerst was het een beetje zoeken wat samen mocht en wat niet, maar daarna begon het wel te gaan. Eens alles gesorteerd was, ging het best vlot.

We hadden afgesproken om ook nog eens te gaan kijken waar Niels zijn werk was, want daar waren we nog maar 1 keer geweest. Het zou niet goed zijn als Niels morgen te laat op het werk aankwam omdat hij de weg niet vond hé :)

Toen we hier van terug kwamen, zijn we begonnen met de auto te poetsen. Tijdens die tour rond het zuidereiland zijn er veel slachtoffers gevallen tegen onze bumper, dus de auto zag aardig uit. En het is toch schandalig om met een ferme auto rond te rijden die helemaal vuil is, dus besloten we om ons beste beentje voor te zetten! Met z’n tweeën zijn we eraan begonnen, en het resultaat was super om te zien! Nu is de auto nóg mooier!:D

Onze buren, Peter en Molly, zijn vandaag ook thuis gekomen van vakantie. Veerle had al veel over hen verteld, Molly is zo een beetje haar kiwi-moeder. Toen we de auto bijna gewassen hadden, waren ze zich even komen voorstellen. Het zijn heel lieve mensen, en ze kwamen ook super behulpzaam over. Molly had zelfs een bos rozen bij vanuit hun eigen tuin, wat eigenlijk best goed uitkwam. Overal in huis stonden roosjes, maar ondertussen waren die al verwelkt, dus had ik ze moeten weggooien. Nu weet ik trouwens ook waar die roosjes vandaan kwamen, want het zijn dezelfde:D

Oh ja, Molly was vorige week ook jarig, Veerle had mij een cadeautje meegegeven voor Molly. Dat hebben we ook aan haar gegeven, dus Veerle: je mag op je 2 oren slapen! ;)

Nadat we de auto gewassen hadden, is Niels begonnen aan het avondeten en ik ben begonnen met de strijk. Voor eigenlijk geen kookervaring te hebben, smaakt het eten van Niels super goed! Bovendien is het heel handig als Niels het eten maakt, want ondertussen kan ik dus de strijk al doen en dan hebben we weer heel wat tijd gewonnen.

Robyn heeft me ook nog gebeld, zij brengt mij morgen naar het werk. Dan kan Niels de auto meenemen en dan kan hij mij om 5 uur komen ophalen als ik gedaan heb met werken. Komt best goed uit, zo hebben we toch nog 1 dag extra tijd om uit te zoeken hoe we het verder gaan doen.

Deze morgen werden we wakker door de telefoon. Eerst dachten we “Laat maar rinkelen, die bellen wel terug”, maar voor de zekerheid was ik toch de telefoon gaan halen om naast het bed te leggen, voor het geval er terug gebeld werd. Ik lag nog niet terug in bed toen de telefoon alweer ging. Veerle en Jean-Pierre (eigenaars van het huis) waren gaan eten met mijn ouders en ze wilden ons graag even wakker bellen :p Het was wel leuk om hen nog eens te horen, dat wel.

Nadat we rustig wakker waren geworden en rustig ontbeten hadden, zijn we naar de wijngaard van John en Robyn gereden met de fiets. Vandaag begon de oogst namelijk en dit hadden we nog nooit gezien. Dit gebeurt machinaal, er gaat een machine over de rijen met boompjes en deze machine schudt dan met de boompjes en de druiven vallen dan in de machine. Op 8 rijen waren er 2,7 ton druiven uit gekomen, en ze waren niet echt tevreden. Blijkbaar is de oogst dit jaar niet zo goed omdat de zomer niet zo goed is geweest. We stonden er eerlijk gezegd wel van te kijken:D

We hadden ook broodjes, koekjes en drank meegenomen, dus we hebben het lekker gezellig gemaakt in de wijngaard :) Maar blijkbaar waren we niet de enigen, Robyn had zelfs pizza bij… Het is heel leuk geworden, we hebben ook héél veel bijgeleerd. Robyn heeft ons heel veel uitleg gegeven over hoe alles in zijn werk gaat, het was echt heel interessant. Binnenkort mogen we misschien mee in een fabriek om te kijken hoe wijn precies gemaakt wordt, daar zijn we ook wel benieuwd naar.

Niels heeft bij John en Robyn ook al rode wijn gekregen, hij is al een grote fan van die wijn :) Het is wel niet de wijn van de druiven van John en Robyn, want zij hebben enkel witte wijn (Chardonnay en Sauvignon Blanc).

Onderweg naar de wijngaard zijn we buren van ons tegen gekomen, ze wilden graag kennis maken. We hadden afgesproken dat ze om 4 uur hier zouden zijn, dus we waren goed op tijd terug naar huis gekomen. We waren zelfs nog naar de winkel gegaan om drank te halen, appelcake en wat om op tafel te zetten. Niels was nog snel onder de douche gesprongen terwijl ik vliegensvlug alles probeerde klaar te zetten. Om kwart na 4 was er nog niemand te zien, toen begonnen we al te twijfelen of we het wel juist verstaan hadden. Om 5 uur werd onze twijfel nog groter, en om kwart na 5 besloten we om zelf tot bij hen te gaan, misschien bedoelden ze dat wij naar hén moesten in plaats van andersom… Helaas was er niemand thuis, dus zijn we maar teruggekeerd.

Om kwart voor 6 besloten we om zelf maar een stukje appelcake te eten, toen plots de bel ging. We vinden het nog steeds een beetje vreemd, want ze zeiden er niets van dat ze te laat waren… Maar ik was er toch écht zeker van dat ze zei “we will come at four o’clock”, Niels had het ook gehoord:D Ze zijn wel binnen gekomen, maar ze hadden geen tijd om te gaan zitten. Nu zitten we hier dus schoon met onze appelcake, hapjes en drank… :D

Daarna hebben we een eigen maar leuke creatie gemaakt: aardappelschijfjes in de pan met overheerlijke biefstuk en een salade met een dressing. We hadden het nog nooit zo gegeten, maar het was echt heerlijk! De biefstuk was ook écht lekker, zo een lekkere maaltijd had ik echt nog eens nodig:D

Oh ja, ik was nog vergeten te zeggen dat we weer een poging hebben gedaan om onze straat omhoog te rijden. Theoretisch gezien ben ik helemaal boven geraakt, maar ik ben op ¾ van de berg even moeten stoppen om adem te halen. Ik heb wel geen meter gewandeld, dus ik heb ALLES omhoog gefietst! Wat ben ik trots op mezelf^^ Er was ook een wielerwedstrijd bezig, Niels kreeg al direct zin om mee te doen. Blijkbaar is er iedere zaterdag zo een wedstrijd, dus we gaan eens kijken of er een mogelijkheid is voor Niels om eens mee te doen.

Zo, dat was onze dag een beetje, nu gaan we weer stilletjes aan richting ons bedje…

Wat waren we blij om gisterenavond terug in “ons eigen” bed te liggen! Eindelijk kon de stoel mooi op z’n plaats blijven staan en konden we zonder zorgen slapen. :)

Deze morgen zijn we iets vroeger opgestaan om even te Skypen met onze ouders en Michiel (hadden we nog niet mee gepraat sinds we hier zijn). Het was toch leuk om het thuisfront nog eens te horen!

We hebben ons bezig gehouden met het blog en de foto’s, en we zijn aan het proberen om een nieuwe website te starten waar jullie ons kunnen volgen. Op deze site zouden we wel meer foto’s kunnen plaatsen, dus het zou handiger zijn voor diegenen die geen Facebook hebben. Het kan wel nog even duren, want het is wel een beetje uitzoeken hoe dit in zijn werk gaat :D Jullie zullen het in ieder geval wel horen/lezen als er een nieuwe site is!

Nadat we dit allemaal gedaan hadden, besloten we om op zoek te gaan naar Niels zijn werk. We wisten het niet liggen, maar uiteindelijk hebben we het wel gevonden. We hadden geen afspraak met de baas, maar voor 1 keer lag het geluk eens aan onze zijde: Patrick en zijn zoon John waren naar een vergadering, maar ze waren bijna terug op het bedrijf. We hebben dus even in het zonnetje gewacht tot ze er waren.

We hebben even kennis gemaakt en John heeft ons het bedrijf laten zien waar Niels zal gaan werken. Hij heeft ook uitgelegd hoe alles praktisch gezien in zijn werk zal gaan. Patrick had een paar maanden geleden tegen mij gezegd dat Niels zijn werkdagen zouden beginnen om kwart na 7 ’s morgens, maar gelukkig is dit 8 uur geworden. Nu hoeft Niels toch niet zo vroeg op te staan als hij met de fiets wil gaan werken :)

Na ons bezoekje aan Phoenix Garlic (Niels zijn werk), zijn we even inkopen gaan doen. Na een uitstap van een week kan je wel weer wat gebruiken in de frigo en de kasten!

Toen we thuis kwamen, is Niels buiten in het zonnetje gaan liggen en ben ik begonnen met de keuken, de living en de bureau te poetsen. Ik heb ook nog een paar machines was ingestoken, en daarna zijn we vertrokken aan onze wandeling richting Robyn en John. Zij hadden ons slaapzakken geleend voor het geval we geen slaapplaats vonden tijdens onze 6-daagse, dus deze hadden we even teruggebracht.

We wilden eerst een korte weg nemen, maar plots stonden we in een wei vol koeien… Dus besloten we maar om terug te keren en een andere weg te nemen. We zijn dan maar over het wandelpad gegaan richting de oprit van Robyn en John…pff maar wat is die weg naar hun huis lang! Hun huis ligt bovenop een berg, dus mijn tong hing zowat op de grond toen we daar aankwamen :D

John en Robyn hebben 2 kinderen, eentje heeft 5 kinderen! Met 2 van deze kleinkinderen hebben wij vandaag kennis gemaakt, heel lieve en vriendelijke kinderen!

Voor de zekerheid hadden we gevraagd aan Robyn of er geen andere weg was om terug naar huis te komen, omdat die bergen echt vermoeiend zijn :D We konden gewoon door de koeienweide lopen, in deze tijd van het jaar kan dat blijkbaar geen kwaad (er zijn geen drachtige koeien nu, dus zijn ze ook niet agressief). De kleindochter is even met ons meegelopen om ons te tonen hoe we moesten lopen.

Morgen beginnen ze met de druiven te plukken op de wijngaard, daar gaan we even kijken. John gaat me ook voorstellen aan 2 meisjes die daar werken, zij hebben paarden die daar staan. Misschien gaan we ook eens paardrijden, dat hangt natuurlijk ook van mijn rug af… 

Tour dag 6: Christchurch - Kaikoura - Blenheim

Zo, ons laatste verslag van onze tour van het Zuidereiland. Ondertussen zijn we weer veilig en wel in Blenheim :)

Toen we deze morgen in Christchurch wakker werden, waren we blij dat het eindelijk ochtend was. We hebben ons toch maar even gedoucht voordat we op pad gingen, zodat we ons toch wat fris voelden. We zijn op zoek gegaan naar ontbijt, dit hebben we uiteindelijk gevonden op de luchthaven van Christchurch. Daarna zijn we naar het Antarctica Centre gegaan, dat was echt de moeite waard!

Nieuw-Zeeland is het land wat het dichtst bij Antarctica ligt, dus er wordt veel aandacht aan besteed. We hebben er zelfs echte pinguïns gezien.

Om te beginnen mochten we een ritje doen met een Hagglund, dat is een soort tank op rupsbanden waarmee men in Antarctica mee rondrijdt. Dat ding kan echt ongelofelijke dingen, we zijn er zelfs 1,5 meter mee onder water gegaan. De foto’s zien jullie later nog wel.

Binnen werd Antarctica zo een beetje nagebootst, zo konden we bijvoorbeeld ook zien hoe mensen daar overleven. Er was zelfs een ruimte waar de temperatuur nagebootst werd, deze ruimte was ingericht alsof je Antarctica binnen kwam. Er stond een sneeuwscooter, een iglo, dit allemaal op sneeuw. Plots werd het heel donker en begon het harder te waaien en kwam er zelfs een storm, dat was echt super koud!!

Er was ook een 4D film, waarin we met de boot naar Antarctica gingen. Dat was best wel leuk om te doen, we werden bijvoorbeeld ook nat als er hoge golven waren :) Het was ook heel mooi om alles zo realistisch te zien! Daarnaast hebben we nog een documentaire gezien over Antarctica, en nog vele andere dingen! We vonden het een zeer leuke belevenis, iets wat je zeker moet gezien hebben als je in Nieuw-Zeeland komt.

Daarna zijn we doorgereden naar Kaikura, Veerle had ons verteld dat daar lekkere “Crayfish” (kreeft) te vinden is. Ondertussen zijn we langs de mooie oostkust gereden, wat een zeer groot verschil was met de westkust! We hebben toch wel even moeten zoeken naar het “Crayfist-kraampje”, we hebben zelfs Robyn even moeten bellen om te vragen waar het was. Uiteindelijk hebben we het gevonden, maar helaas was het gesloten. Andere keer beter dus…

We zijn dus rechtstreeks doorgereden naar Blenheim, waar we de beroemde “Fish and Chips” uitgehaald hebben. Het is een bekend gerecht in Nieuw-Zeeland, er wordt dus een bepaalde soort vis gefrituurd en hier eet men dan frietjes bij. Een frituur hebben ze hier ook niet, in de plaats daarvan hebben ze heel veel Fish & Chips.

Ik denk dat we zo ongeveer uitgepraat zijn, we gaan nu maar stilletjes aan slapen, want we zijn stikkapot!

Tour dag 5: Ashburton – Akaroa – Christchurch

Vanmorgen zijn we opgestaan met regen, het beloofde niet zo een mooie dag te worden. We hadden afgesproken om naar Akaroa te gaan om te gaan zwemmen met dolfijnen. Voor de zekerheid hadden we toch even nagevraagd of het risico op zeeziekte groot was.

Voor diegenen die het niet weten, zijn Niels en ik een paar jaar geleden in Gran Canaria op vakantie geweest, waar we ook naar dolfijnen gingen kijken. Na 10 minuten zat ik al doodziek op de boot met enkel het zicht op de binnenkant van een zakje :) , even later was Niels aan de beurt. We hadden geen dolfijnen gezien, dus het was niet zo een geslaagde trip.

De mensen van het “Swimming with dolphins”-team zeiden dat men met deze boot niet zeeziek wordt, maar dat we voor de zekerheid wel wat voorzorgen konden nemen. We hadden een pakje pilletjes tegen zeeziekte gekocht, en speciale armbandjes met drukpunten, dit zou er ook voor zorgen dat je niet zeeziek wordt. Nadat we het duikpak hadden aangedaan, zijn we de boot op gegaan. Alles ging prima, we waren blij dat de pilletjes en de armbandjes hielpen. Tot we na 20 minuutjes de baai uit waren… toen begon ik mij al minder goed te voelen.

Iets later werd de boot stil gelegd en we mochten het water in bij de dolfijnen. Ik voelde mij ondertussen al enorm slecht, dus ik besloot om het water niet in te gaan. Terwijl iedereen aan het zwemmen was, hing ik aan de andere kant over de rand van de boot :) Gelukkig heb ik ondertussen wel wat dolfijnen gezien, echt mooie beestjes! Er waren niet veel dolfijnen, ze konden er helaas niet meer vinden.

Bij de terugkomst hebben we een deel van ons geld terug gekregen, omdat we er niet veel gezien hebben. Voordat we onze kleren terug aan deden, mochten we een warme douche nemen. Dat kwam wel goed uit, want ik had het ontzettend koud!! Gelukkig is Niels niet ziek geworden, maar hij heeft ook geen dolfijn kunnen vastleggen op foto..

Na ons ‘geweldige’ avontuur besloten we om door te rijden naar Christchurch. Zoals sommigen misschien wel weten, is hier vorig jaar een verschrikkelijke aardbeving geweest die de hele stad heeft verwoest. Dit valt gewoon niet te beschrijven, de halve stad is gewoon afgesloten omdat gebouwen helemaal ingestort zijn. We waren op zoek naar een restaurantje, maar alles wat we ingaven op de gps bestond uit een hoop brokstukken met een hek voor. Onderweg konden we ook niets zien, behalve een McDonalds. Na een hele lange zoektocht, hebben we dan maar besloten om naar de McDonalds te gaan.

Toen we gegeten hadden, zijn we begonnen aan een zoektocht naar een slaapplaats. Aan de gps hadden we helaas ook niets, want die stuurde ons door straten wat afgesloten waren door de aardbeving. Daarom besloten we om gewoon rond te rijden en te stoppen bij ieder motel. Binnen steeds wat prijzen gaan vragen, maar de meeste prijzen waren echt overdreven hoog. Uiteindelijk toch een plekje gevonden, maar ook hier zien we aftekeningen van de aardbeving: deuren die niet meer dicht gaan, kapotte kasten, barsten in de muren,… Veel dingen moeten nog hersteld worden, maar het gebouw is wel weer veilig verklaard. Heel gerust zullen we hier echter niet slapen denk ik, morgen proberen we te vertrekken van zodra we wakker zijn.

Ik heb Robyn ook weer even gebeld, ze was weer blij om iets van ons te horen. Blijkbaar is Christchurch haar geboortedorp, maar ze is na de aardbeving niet meer terug kunnen komen. Het Nieuw-Zeelandse volk is erg geraakt door deze aardbeving. Vele mensen zijn moeten weggaan uit Christchurch omdat hun huis was ingestort en ze geen onderdak meer vonden. Als je ze erover hoort praten, voel je gewoon hoe die mensen daarvan afzien.

Morgen vertrekken we richting Kaikoura, en misschien zelfs weer richting Blenheim. Hopelijk valt het weer wat beter mee, maar de weersvoorspellingen zien er goed uit! 

Tour dag 4: Queenstown – Twizel – Mount Cook – Fairly – Geraldine – Ashburton

Onze vorige nacht in Queenstown was niet zo heel goed gegaan. Hoewel…Niels heeft lekker diep geslapen, maar ik heb niet bepaald een goede nacht gehad. Gisteren lag ons motel wel in een enge buurt, maar vannacht heb ik echt de schrik van mijn leven gehad!

Toen we gingen slapen, merkten we dat de deur een krakend geluid maakte, waardoor we een stoel tegen de deur hadden gezet zodat dit geluid stopte. Ergens in de nacht werd ik wakker door een geluid buiten. Eerst dacht ik “Och, het is toch normaal dat je lawaai hoort in een motel in een grote stad, doe niet flauw”, maar toen hoorde ik een sleutel(of in ieder geval iets van metaal) in het sleutelgat gaan. Ik dacht (of beter: ik hoopte) dat het in de kamer naast ons was, maar toen hoorde ik plots de stoel verschuiven. Ik heb tegen Niels geduwd en hem proberen te roepen, maar hij draaide zich om en sliep lekker verder. Gelukkig hoorde ik vlak erna de deur terug dicht slaan, maar echt goed heb ik toch niet geslapen! De mensen van het motel wisten dat dit onze kamer was, dus het lijkt me vreemd als zij midden in de nacht ergens binnen zouden gaan. Maar goed, toen we opstonden zijn we zo snel mogelijk weg gegaan.

We hadden gehoopt dat de wolken zouden wegtrekken, maar het werd er niet bepaald beter op. We hebben vandaag een dikke 500 kilometer gereden, enkel en alleen door het weer. Het heeft bijna de hele dag geregend, waardoor we niet echt veel konden doen. Gelukkig waren er ook enkele droge momenten, waardoor we toch nog enkele hele mooie natuurfoto’s hebben kunnen maken.

Vandaag zijn we terug noordwaarts getrokken, richting Mount Cook. Eerst zijn we in Omarama gestopt bij een zalmkwekerij, wat best wel interessant was om eens tezien. Daarna zijn we in Twizel gestopt om middag te eten. We hadden een leuk restaurantje gevonden waar ik een pizza heb gegeten en Niels een salade met kip, beide heel lekker! Nadat we ons middagmaal op hadden, zijn we voorbij Lake Pukaki gekomen, echt een prachtig meer! Je kunt wel al eens helder blauw water gezien hebben in je leven, maar hier waren echt geen woorden voor! We hebben zeker 20 kilometer langs het meer gereden, dus je kan je voorstellen hoe gigantisch groot dit was! Uiteraard hebben we hier foto’s van, dus kunnen jullie er ook een beeld van vormen.

Uiteindelijk kwamen we in Mount Cook aan, maar het weer was zo slecht dat we enkel aan de voet van de berg konden blijven. Hierna hebben we besloten om verder te trekken richting Ashburton. We wisten dat we het niet meer voor het donker zouden halen, dus besloten we om op voorhand al een motel te boeken (weer een BellaVista motel, waarvan we wisten dat het goed was). Er was nog een kamer vrij, dus we waren alweer zeker van een slaapplaats voor deze nacht.. Hopelijk blijven ongenodigde gasten vannacht wél buiten :)